كوير همواره مفهومي از خشكي و بي آبي را به دنبال داشته است و آب در معماري كوير به عنوان اصلي ترين عنصر حيات بخش مطرح بوده است . در جائيكه تضاد بين خشكي و آب جلوه گر مي شود, نگرش مردم نسبت به آب متفاوت از مردم ساير اقليم ها مي باشد. اين نگرش متفاوت زاينده ريشه ها و مفاهيم نمادين است كه همواره تبلوري كالبدي درمعماري كوير داشته است, نظير جوشگاههاي باغ ايراني كه نمادي از سرچشمه ها مي باشد و از اين جوشش و حركت آب در دل خاك زندگي و معماري كوير هستي ميگيرد.